Rosas

2008-03-09T18:28:00.002+01:00

Vorige vrijdag ben ik in het Kaaitheater in Brussel gaan kijken naar Zeitung, de nieuwe productie van Anne-Teresa De Keersmaecker en Rosas. Het was heel lang geleden dat ik nog eens naar een dansvoorstelling was geweest en ik stond weer versteld over hoe die dansers hun lichaam beheersen. Zo ontzettend mooi om naar te kijken!

Maar de muziek! Die was allicht niet zo toegankelijk. Fuga's en inventies van Bach op piano en daarnaast werk van Schönberg en Webern, een paar stukjes live op piano, maar vooral orkestraal werk op band. Ik had donderdag een bijdrage gehoord in Mekka op Stubru over de voorstelling. Een aantal toeschouwers vond de muziek te zwaar en eentonig en had wel iets moderner willen horen (jazz of pop). Maar dat zou de sfeer gebroken heb. Ik vond de muziek fantastisch. Hoe ingenieus die stukken van Bach in elkaar zitten en hoe 'modern' dat soms kan klinken! Soms lijkt het wel bebop! En dan de orkestrale stukken van Webern en Schönberg. Sommige stukken lagen ergens op de grens tussen laat-romantisch en expressionistisch, de meeste waren nog een stuk vooruitstrevender (dodecafonisch allicht). Maar wat een prachtige klanken, schitterende kleuren uit het orkestrale palet...

Op zo'n moment vraag je je af waarom je zelf nog muziek probeert te maken. Hoe ver kan je ambitie nog reiken als je dat hoort (want het was al een tijdje geleden dat ik dat soort muziek had gehoord)? Doen je eigen pogingen er dan nog wel toe?

Colorless Green Ideas grow quietly…

2008-01-09T23:21:00.000+01:00

De reis van een muzikant

Ik word dit jaar dertig.

En het nieuwe jaar is net begonnen.

Daarom misschien dat ik even de balans wil opmaken. Mijn verhaal wil vertellen, over welke weg ik heb afgelegd en waar ik naar toe wil. Ik heb de laatste jaren het Internet omarmd en dan lijkt je hersenspinsels toevertrouwen aan een blog een voor de hand liggend idee. Maar hoe pak je dat aan? Een blog is episodisch, vertelt niet in één ruk een verhaal van vier jaar. Waar zal ik dus beginnen? Misschien moet ik vertellen waar ik nu sta en van daaruit de sprong maken naar het begin en dan zachtjes terugkruipen naar het heden, en wat het daarna zal worden? Geen idee…

Verwacht niet dat het spannend zal zijn, zeker geen seks, drugs en rock’n’roll. Zo romantisch is het leven van een muzikant vandaag niet meer, of toch het mijne niet. Geen wilde verhalen of sappige anekdotes, maar eenvoudige eerlijkheid. Een leerrijke reis van een muzikant.

Vandaag is de widget van Colorless Green Ideas klaar en een dikke maand geleden werd het Get The Idea online muziekabonnement voorgesteld met de eerste tien tracks. We hebben de afgelopen maanden hard gewerkt om iets ‘substantieels’ de wereld in te brengen. Tien nummers waar we tevreden over zijn. Zeker, er is nog ruimte voor groei en we moeten nog veel beter worden, maar over dit durf ik zeggen: ‘Dit verdient het om gehoord te worden, dit blijft rechtstaan tegenover de rest.’ En met Get The Idea hebben we iets gecreëerd waarmee we geleidelijk kunnen gaan groeien. Ik hoef geen albums te maken, ik maak nu gewoon nummer voor nummer. Elke song komt in de poel van het abonnement terecht en kunnen we zo op onze fans afsturen. En zo kan onze fanbase groeien, zieltje voor zieltje, door mond-aan-mondreclame, want daar zal de widget voor dienen. Want via Internet kan dat allemaal, veel beter dan vroeger…

Ik heb het laatste jaar veel gelezen. De muziekwereld verandert en ik luister graag naar de muziekbusinessprofeten, zoals Lefsetz, Leonhard, Dubber en Baker. Misschien gaat het niet zo snel als zij verkondigen – dat hoor ik dan weer bij ons, van Luc Gulinck en op de studiedag van Poppunt – maar je bent blind als je niet ziet dat het beweegt. Het gaat traag, maar het komt zeker wel.

Ik heb nu het kader gecreëerd waar ik helemaal zelf muziek kan maken, er fans mee kan proberen overtuigen en hopen dat ze er ook nog wat geld willen voor geven. Maar ik zal er nog niet zo snel mijn huis en mijn eten mee kunnen betalen. Dat is jammer, want ik kan er me dan geen 100 % op concentreren, maar dat is ook niet erg, want langzaam aan zal het komen, misschien binnen twee of drie jaar…

Hopelijk vroeger natuurlijk. Want, de profeten mogen zeggen dat je alsmaar minder de grote platenfirma’s, de media, de toonaangevende radiozenders nodig hebt, het helpt natuurlijk wel! Traagjes zouden we er ook komen, daar ben ik rotsvast van overtuigd, maar een single in high rotation op Studio Brussel zorgt gewoon voor een gigantische stroomversnelling. Dan zouden er snel bookers klaar staan en kunnen we heel veel gaan spelen. Want dat het nu traag gaat is vooral jammer voor de live band. We hebben bijna vijftig concerten gespeeld, maar iedereen wil een stapje hoger gaan, op de mooie podia, voor een oprecht geïnteresseerd publiek. Want het zijn allemaal getalenteerde tot supergetalenteerde muzikanten (daar mag het conservatorium toch voor garant staan) en hun individuele ontwikkeling gaat uiteraard sneller dan de ontwikkeling van de groep, zolang er geen professioneel booker of manager of radioprogrammator zijn nek uitsteekt. Want ik wil natuurlijk dat het veel sneller gaat met de groep, dat we iedereen knock-out kunnen slaan met een wervelende show, goede muziek, knappe visuals en een aangepaste lichtshow. En het meest frustrerende is: het staat allemaal bijna klaar: de muziek, de visuals, de mensen, het moet enkel nog op punt gezet worden. Maar dat zijn 8 muzikanten en 3 technici, extra materiaal, dat kost natuurlijk geld… Dat heeft alleen maar zin als die extra push er komt. Dan komen de concerten er waar je het tenminste kunt tonen en bovendien, door mijn eigen Get The Idea-systeempje, komt er wat geld rechtstreeks bij de groep binnen (leve Radiohead!) dat we dan kunnen investeren in de groei van de band!

Het zou mooi zijn, maar ach, traagjes lukt het ook wel. We blijven voorlopig maar wat mijmeren over hoe het meer dan vier jaar geleden begon…

Sleep Furiously?

Rosas

Colorless Green Ideas grow quietly…